Aktualności

Rehabilitacja w schorzeniach charakterystycznych dla pracy zdalnej

W ostatnich kilkunastu miesiącach praca zdalna stała się codziennością dla wielu pracowników biurowych. Niestety w wielu przypadkach wiąże się to z pogorszeniem warunków pracy. Brak odpowiedniego stanowiska – szerokiego biurka czy odpowiednio wysokiego fotela z oparciem i podłokietnikami – skutkuje nieprawidłową postawą, a stąd już tylko kilka kroków do poważniejszych problemów z układem ruchu. Jak postępować, jeśli już dojdzie do ich rozwoju?

Zespół cieśni nadgarstka – choroba zawodowa

Zespół cieśni nadgarstka został zakwalifikowany jako choroba zawodowa pracowników biurowych. I choć nie każda osoba spędzająca długie godziny przed komputerem się jej nabawi, im mniej ergonomiczne stanowisko pracy, tym większe ryzyko pojawienia się tego schorzenia. Rozwojowi tej dolegliwości sprzyja regularne przeciążanie ręki dominującej monotonnymi czynnościami, takimi jak pisanie na klawiaturze czy posługiwanie się myszką komputerową. Głównym objawem zespołu cieśni nadgarstka jest charakterystyczny ból kciuka, palca wskazującego i połowy palca serdecznego. Często występującym symptomem jest ponadto uczucie osłabienia ręki.

Rehabilitacja po operacji zespołu cieśni nadgarstka

Jeśli schorzenie nie znajduje się jeszcze w zaawansowanej fazie, pomóc może fizjo- bądź fizykoterapia, jednak w większości przypadków konieczna okazuje się operacja. Kluczowa w powrocie do zdrowia po zabiegu jest odpowiednio przeprowadzona rehabilitacja: https://www.kliniki.pl/rehabilitacja-medyczna-fizjoterapia/. W pierwszych 6-8 tygodniach po zabiegu ręki nie należy nadmiernie obciążać, np. nie nosić w niej ciężkich toreb z zakupami. Po zagojeniu się skóry (trwa to około dwóch tygodni) można rozpocząć ćwiczenia ruchowe nadgarstka oraz neuromobilizację, czyli rodzaj terapii manualnej skoncentrowanej na układzie nerwowym. Fizjoterapia zmniejsza dolegliwości bólowe, jak również poprawia funkcjonowanie ręki.

Łokieć tenisisty i związane z nim problemy

Choć nazwa tego schorzenia wskazuje na to, iż borykają się z nim głównie tenisiści, w rzeczywistości jest to kolejny problem, z którym zmagają się osoby pracujące przy komputerze. Łokieć tenisisty może być skutkiem zbyt dużego napięcia mięśni przedramienia podczas wykonywania monotonnych ruchów nadgarstka, takich jak np. pisanie na klawiaturze. Przeciążenia doprowadzają do rozwoju mikrourazów ścięgien oraz uszkodzeniami włókien kolagenowych. 

O łokciu tenisisty świadczą następujące objawy:

• osłabienie ręki (uczucie to kumuluje się w nadgarstku),
• problem z chwytaniem przedmiotów i innymi czynnościami wymagającymi zaciśnięcia dłoni
• ból, który pojawia się podczas prostowania nadgarstka.
  
  

Rehabilitacja w łokciu tenisisty

Pacjentom z łokciem tenisisty zwykle zaleca się zabiegi fizykoterapeutyczne i zastrzyki sterydowe, a w ostatnich latach coraz częściej także osocze bogatopłytkowe (PRP). Przeciążona kończyna powinna także, w miarę możliwości, być jak najmniej używana. Istotne jest, aby podczas pracy używać mocno zaokrąglonych myszek komputerowych oraz wykonanych z miękkiego tworzywa podkładek pod nadgarstki, które pomagają w odciążeniu zbyt napiętych mięśni. Dobre efekty przynosi także masaż poprzeczny, który można wykonywać samemu – oczywiście po uprzedniej konsultacji z fizjoterapeutą. W przebiegu fizjoterapii stosuje się różnego rodzaju techniki mięśniowo-powięziowe. Zalecane są ponadto ćwiczenia aktywizujące stabilizatory dolne łopatki oraz stretching mięśni zginaczy nadgarstka i palców.

Postępowanie przy wdowim garbie

Przygarbienie oraz częste pochylanie głowy podczas pracy przy komputerze (jak również przy korzystaniu ze smartfona) może poskutkować pojawieniem się tak zwanego wdowiego garbu. To stan, w którym nadmierne wyciągnięcie w górnej części pleców powoduje wysunięcie głowy w stosunku do tułowia. Objawem wdowiego garbu jest przede wszystkim wystająca “kulka” na karku. Aby nie dopuścić do rozwoju tego schorzenia, trzeba pamiętać, aby wszelkie ekrany znajdowały się na wysokości naszego wzroku. A jeśli już dolegliwość ta zostanie zdiagnozowana, konieczne jest rozpoczęcie rehabilitacji. Celem fizjoterapii w tym przypadku jest m.in. zmniejszenie napięcia mięśniowego, zwiększenie ruchomości kręgosłupa w odcinkach szyjnych i piersiowym, jak również pozbycie się bólu. Metody, które stosuje się przy wdowim garbie to przede wszystkim.:
 

• terapia punktów spustowych zlokalizowanych w okolicy mięśni szkieletowych
• rozluźnianie mięśniowo-powięziowe
• masaż tkanek głębokich
• kinesiotaping
  
  

Artykuł powstał przy współpracy z portalem kliniki.pl.